"Druidcraft"
wyd. Thorsons
ISBN: 000713388 X

Zaczynając prosto z mostu muszę stwierdzić, że "Druidcraft" Philipa Carr-Gomma to książka nędzna. W założeniu miała być próbą fuzji druidyzmu i wicca. Niestety, w efekcie wyszedł z tego bezpłciowy bełkot. Breja, w której z niesmacznym mlaśnięciem utonęły cechy charakterystyczne zarówno dla wicca jak i dla druidyzmu.

Carr-Gomm usiłuje przekonać czytelnika, że rzeczy, które wydają się w tych dwóch ścieżkach zupełnie odmienne tak naprawdę są tym samym, a te które już w żaden sposób nie dają się sprowadzić do wspólnego mianownika są po prostu nieistotne, więc można je zlekceważyć albo wybrać to co komu pasuje. W ten sposób Druidcraft (jak łatwo zauważyć, sama nazwa tej ścieżki jest zlepkiem fragmentów dwóch słów. Druidry i Witchcraft) maluje się jako ścieżka bez głębi, bo w ramach pogańskiego ekumenizmu odarta została z tego co konstytuuje druidyzm i tego co najcenniejsze w wicca, tworząc, dość malowniczy patchwork bez żadnej wewnętrznej logiki. Carr-Gomm działa w tej książce mniej więcej tak: "No więc zakreślasz ten krąg ( w druidyzmie wygląda to nieco inaczej niż w wicca, ale to nieistotne, nie przejmuj się tym). Wiesz o co chodzi w przyzywaniu Żywiołów? Nie? Olej to w takim razie. Druidcraft to ścieżka wolności. Magia? no to tu zrobimy fuzję - trochę tego, trochę tego" itd. itp. Niestety gdzieś zapodziało się to coś, co szumnie nazywa się sensem.
Jeśli chodzi o formalną stronę książki to "Druidcraft" jest czymś w rodzaju hybrydy przypominającej jednocześnie de Grandis ("Zostań boginią") i Starhawk ("Piąty święty żywioł"). Czytelnik odnajdzie tu więc porażające swoją dosłownością i patosem wierszyki, a także elementy utopii w postaci idyllicznej wioski, w której pobieramy nauki wraz z Brendanem (młodym druido-wiedźminem ;) ) i jego nauczycielką. Struktura każdego rozdziału jest jednakowa. Rozpoczyna go opowieść barda, po której następuje dialog ucznia z nauczycielem. Następnie czytelnik trafia na część praktyczną, a po niej na historyczną zamykającą każdy rozdział.

A co z plusami? Przecież aż tak źle być nie może. W końcu Philip Carr-Gomm popełnił kilka książek, które da się przeczytać. Nieźle napisany jest rozdział "the Garden of Herbs and Healing" zawierający opis koncepcji Nwyfre. Autor daje  tu czytelnikowi sporo do myślenia na temat ewentualnych zmian we własnym, codziennym życiu ( Nwyfre, to najprościej mówiąc energia życiowa). Jako ciekawe zapamiętałam jeszcze dwie rzeczy - jedna to prosty, ale przemawiający do wyobraźni, rytuał wysyłania w morze płonących stateczków z życzeniami dla siebie, najbliższych i świata, oraz medytację mającą na celu czerpanie Nwyfre z kolejnych Żywiołów. Niestety to zaledwie kilka perełek w całej książce. Uwagi warta jest jeszcze poezja rozpoczynająca każdy rozdział (która autorstwa Carr-Gomma nie jest ;>) i notki historyczne.

Podsumowując - nie polecam. Chyba, że ktoś chce zobaczyć z czystej, perwersyjnej ciekawości brązową, kleistą, nieestetyczną papkę, zwaną pogańskim ekumenizmem.